|
De oogst van 2011 is de slechtste ooit. Althans in kwantiteit dan. Slechts een schamele 300 liter hebben we kunnen oogsten. De kwaliteit daarvan was niet verkeerd. En 1 ras heeft zelfs zijn persoonlijke suikerrecord verbroken. Dit alles was weer eens te danken aan het weer. Terwijl ik dit schrijf beleven de warmste 4 november ooit. En zo begon ook het voorjaar, warm en zonnig.
Perfect voor een wijnboer en zijn druifjes. En dat klopte, vol ongeduld kwamen de eerste scheuten al eind april tevoorschijn. Erg vroeg in vergelijking met andere jaren en dus tijd om de sproeiïnstallatie in gereedheid te brengen. De sproeiïnstallatie die soelaas moet bieden voor als het toch nog zou gaan vriezen. Welnu, alsof een duveltje ermee speelde, de dag voordat we de boel zouden aansluiten, kroop de temperatuur in de nacht zeer snel omlaag om uiteindelijk een graad of vijf te gaan vriezen. En dan ben je in een klap al 50% van de mogelijke oogst kwijt. De jonge scheuten sterven dan af en daar komen wel weer nieuwe voor in de plaats, maar die zijn veel minder vruchtbaar. Wat opviel was wel dat het ene ras er meer last van heeft dan het andere. Door de vorst waren we ook de opgebouwde voorsprong weer kwijt en rond de langste dag stonden de meeste rassen bij ons te bloeien. In de andere helft van Nederland, die geen last hadden gehad van de voorjaarsvorst, waren de druiven op dat moment al uitgebloeid. En vanaf de langste dag hield zo'n beetje het mooie voorjaar op en begon de regenachtige en koude zomer. Een van de rassen is nogal gevoelig voor kou en nattigheid tijdens de bloei. En zo ook dit jaar leidde dit tot misbloei, wat inhoudt dat de druiven nooit groot gaan groeien en kleine speldenknopjes blijven. Nu had deze plant al niet veel trossen, maar wat eraan hing zou ook nog eens nooit tot een volle tros uitgroeien. Weer een aantal liters weg.
Wat volgde was een zeer natte periode. Schimmels liggen dan al snel op de loer. En verder spoelt de bodem snel uit, waardoor de plant weinig voedingsmiddelen tot zich kan nemen. Ook dit leidde tot wat vermindering, maar hebben we nog enigszins in bedwang kunnen houden door een goed loofwandbeheer en door een strak spuitschema. Gelukkig kwam daarna een mooie zonnige en warme september. De druiven die er nog hingen rijpten snel. Om uiteindelijk begin oktober geplukt te kunnen worden. Met daarbij dus zelfs 1 persoonlijk record.
Eén ras was nog niet zover en gelet op een kleine weersomslag zouden we deze nog minimaal twee weken kunnen laten hangen. En toen kwamen de vogels. Geen punt, want alles wat we nog wilden oogsten was ingepakt met fleece doek. Dat beschermt onze wijngaard al vijf jaar op rij goed tegen de vogels. Er vlogen wel wat vogels de wijngaard in, maar die snoepten zeker van wat restanten of van de misbloei druiven. Althans zo dachten wij. Helaas, tijdens een controle in de wijngaard, bleek dat deze slimme beesten onder de doeken door vlogen en zo vanaf onderkant de nog rijpende druiven vrolijk opaten. De doeken hadden we aan de onderkant expres open gelaten, zodat deze wapperden in de wind en daarmee de vogels juist zouden verjagen. Plus, we hadden ervaren, dat als we alles heel strak inpakten, de vogels er dwars doorheen prikten. Twee weken lang angry birds spelen heeft me nog niet verlost van de wraakgevoelens ten opzichte van deze slimme vleugelaars.
Al met al, wat dus uiteindelijk overbleef, was een schamele 300 liter.
Desondanks heeft dit jaar toch ook wel weer wat opgeleverd. We hebben het lokale en landelijke nieuws gehaald (RTV oost en de rubriek zomerleed van 1Vandaag) en we hebben weer heel veel geleerd. Weliswaar vooral hoe het niet moet. Maar toch, dat gebeurt ons geen tweede keer meer. Sterker nog, ik denk dat ik morgen maar eens begin met de slangen uit te rollen van de sproeiïnstallatie. En daarnaast gelijk ook maar een valkennestkast ga timmeren. Vorst en vogels krijgen geen kans meer op de Wijnstaete.
|
